مقدمه: نمایش‌درمانی (دراماتراپی) از طریق ایفای نقش، داستان‌سرایی و نمادپردازی، بازنمایی و بازنگری تجربیات روان‌شناختی و اجتماعی را تسهیل می‌کند. با این حال، نقش ویژه کهن‌الگوهای یونگی — به‌ویژه کهن‌الگوی «پیر خردمند» — در چارچوب فرایندهای نمایش‌درمانی و ارتباط آن با حوزه‌های مرتبط با اختلال طیف اوتیسم (ASD)، همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته است.
روش: این پژوهشِ بنیادین و نظری-تحلیلی، با رویکردی مبتنی بر مرور متون و با استفاده از روش بررسی هدفمند و تحلیل مفهومی انجام شد. متون مرتبط با روان‌شناسی تحلیلی یونگ، کهن‌الگوها، نمایش‌درمانی و اختلال طیف اوتیسم در پایگاه‌های داده‌ای همچون PubMed، Scopus، Web of Science، Google Scholar و پایگاه اطلاعات علمی (SID) مورد بررسی قرار گرفتند. پس از طی فرایند غربالگری بر اساس معیارهای ورود و خروج از پیش تعیین‌شده، ۳۵ منبع برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. مفاهیم مربوط به «پیر خردمند» و فرایندهای نمایشی استخراج و کدگذاری شده و در قالب دسته‌بندی‌های مفهومی تلفیق گردیدند.
یافته‌ها: تحلیل متون منجر به تدوین چهار مضمون کلیدی شد: «راهنمایی و هدایت روان‌شناختی»، «خودآگاهی و بینش»، «معناسازی و نمادپردازی» و «یکپارچگی روان‌شناختی». این مضامین، سازه‌های نظری برگرفته از تلفیق متون هستند و نباید به عنوان ابعاد تجربی (امپیریکال) یا پیامدهای درمانیِ اثبات‌شده از طریق پژوهش‌های تجربی تفسیر شوند.
نتیجه‌گیری: چارچوب پیشنهادی، پیوندی مفهومی میان روان‌شناسی تحلیلی یونگ، فرایندهای نمایش‌درمانی و جنبه‌های خاصی از اختلال طیف اوتیسم برقرار می‌کند. این یافته‌ها بیش از آنکه بیانگر اثربخشی درمانی یا روابط علی باشند، بر پتانسیل‌های نظری تأکید دارند. انجام پژوهش‌های کیفی و تجربی در آینده برای بررسی اعتبار و قابلیت کاربرد این چارچوب ضروری است.