مقدمه: مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر بخشی آموزش بر پیشگیری از سالمند آزاری در سالمندان شهر تهران در سال 1403-1402انجام شد. روش کار: مطالعه حاضر یک مطالعه نیمه تجربی با گروههای کنترل و مداخله است که در آن از روش تصادفی ساده برای نمونهگیری استفاده شد. ۹۰ سالمند واجد شرایط بهطور تصادفی انتخاب و به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. گروه مداخله در یک برنامه آموزشی فشرده شامل 8 جلسه طی ۸ هفته شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچگونه برنامه آموزشی دریافت نکردند. برای ارزیابی وضعیت شناختی از پرسشنامه MMSE استفاده شد و تنها افرادی با نمره بالای ۲۳ وارد مطالعه شدند. همچنین، تجربه سالمندآزاری با استفاده از پرسشنامه بررسی سوءرفتار با سالمند در خانوادهسنجیده شد. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 27 تحلیل گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که میانگین نمره سالمندآزاری قبل از مداخله در هر دو گروه مشابه بود، اما بعد از مداخله، نمره سالمندآزاری در گروه مداخله بهطور معناداری کاهش یافت. نتیجه گیری: یافتهها نشان میدهند که برنامه آموزشی در جهت توانمندسازی میتواند بهطور مؤثری سالمندآزاری را کاهش دهد و کیفیت زندگی سالمندان را بهبود می بخشد. این مداخله باعث افزایش آگاهی و اعتماد به نفس سالمندان میشود، بهطوریکه قادر به شناسایی و مقابله با سوءرفتارها هستند و احساس استقلال بیشتری پیدا میکنند.
Khosravi M, Zanjani S, Zendehbad A S. Investigating the effectiveness of education on the prevention of elder abuse among the elderly in Tehran. joge 2026; 11 (2) URL: http://joge.ir/article-1-797-fa.html
خسروی مهسا، زنجانی سمانه، زنده باد آزاده سادات. بررسی اثربخشی آموزش بر پیشگیری از سالمند آزاری در سالمندان شهر تهران. سالمندشناسی. 1405; 11 (2)