روش: این پژوهش در سال ۱۴۰۱ روی ۱۵۰ سالمند بالای ۶۰ سال مراجعه‌کننده به سه درمانگاه بیمارستان تأمین اجتماعی قزوین انجام شد. نمونه‌گیری به روش در دسترس و مراجعه مستمر بود و داده‌ها با مصاحبه مستقیم جمع‌آوری شد. آزمون کوتاه شناختی (AMTs) و سپس پرسشنامه‌های جمعیت‌شناختی، احساس تنهایی راسل (UCLA)، مهارت‌های ارتباطی بین فردی کوئین دام (CSTR) و خودکارآمدی عمومی شرر (GSE) تکمیل شد. تحلیل داده‌ها با SPSS نسخه ۲۶ و آمار توصیفی و استنباطی انجام گرفت.

یافته‌ها: یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که بین مهارت‌های ارتباطی و احساس تنهایی در سالمندان رابطه منفی و معنادار وجود دارد. زیر مقیاس های مهارت ارتباطی (0.007 =P)، کنترل عاطفی (0.018 =P)، مهارت گوش دادن (0.001 =P) و پیش‌بینی نسبت به فرایند ارتباط (0.041 =P) همگی رابطه منفی و معناداری با احساس تنهایی داشتند. اما توانایی دریافت و ارسال پیام (0.293 =P) و ارتباط توأم با قاطعیت (0.293 =P) رابطه معناداری با احساس تنهایی نشان ندادند. علاوه بر این، بین خودکارآمدی و احساس تنهایی رابطه منفی و معناداری وجود داشت (0.001=P)؛ تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای مهارت ارتباطی و خودکارآمدی با هم 22 درصد از تغییرات احساس تنهایی را تبیین می‌کنند. اما خودکارآمدی (0.448- =β) نسبت به مهارت ارتباطی (0.162- =β) پیش‌بین قوی‌تری برای کاهش احساس تنهایی می‌باشد.

نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان‌دهنده تأثیر مستقیم مهارت‌های ارتباطی و خودکارآمدی بر کاهش احساس تنهایی در سالمندان است. این نتایج می‌تواند در ارتقای سلامت روان و کیفیت زندگی این قشر در سیاست‌های کلان استانی و کشوری به کار گرفته شود.