دانشیار، گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران
چکیده: (54 مشاهده)
مقدمه: سالمندی با چالشهای متعدد روانشناختی همراه است که میتواند به کاهش بهزیستی روانشناختی منجر شود. ازاینرو، بهرهگیری از مداخلات رواندرمانی مبتنی بر شفقت و معنا، بهعنوان رویکردهایی مؤثر، میتواند نقش مهمی در ارتقای سلامت روان سالمندان ایفا کند. روش کار: پژوهش حاضر با طرح نیمهآزمایشی پیشآزمون–پسآزمون همراه با پیگیری دوماهه انجام شد. جامعه آماری شامل سالمندان مقیم خانههای سالمندان شهر کرج بود که ۴۸ نفر به روش در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش (درمان متمرکز بر شفقت و معنادرمانی) و یک گروه کنترل گمارده شدند. مداخلات هر دو گروه آزمایش در قالب ۸ جلسه گروهی ۹۰ دقیقهای اجرا شد. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف بود. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و شاخصهای معنیداری بالینی تحلیل شدند. یافتهها: یافتههای پژوهش نشان داد که اجرای درمان متمرکز بر شفقت و معنادرمانی اثر معناداری بر تمامی مؤلفههای بهزیستی روانشناختی سالمندان دارد (001/0> P). این اثر در مؤلفههای پذیرش خود، روابط مثبت با دیگران، خودمختاری، تسلط بر محیط، زندگی هدفمند و رشد فردی معنادار گزارش شد. همچنین، نمره کل بهزیستی روانشناختی تحت تأثیر معنادار مداخلات قرار گرفت. مقادیر اندازه اثر حاکی از تأثیر متوسط تا بزرگ مداخلات درمانی بود. همچنین، نتایج مقایسه اثر دو رویکرد درمانی را بر مؤلفههای بهزیستی روانشناختی نشان میدهد. نتیجهگیری: نتایج این پژوهش نشان میدهد هر دو رویکرد درمان متمرکز بر شفقت و معنادرمانی میتوانند بهطور مؤثری بهزیستی روانشناختی سالمندان را ارتقا دهند. این مداخلات با بهبود مؤلفههای اساسی بهزیستی، نقش مهمی در ارتقای سلامت روان سالمندان ایفا میکنند. بنابراین، بهکارگیری این رویکردها در مراکز سالمندی بهعنوان مداخلات روانشناختی مؤثر پیشنهاد میشود.